چرا

بخت زمن برگشته

ساقه های جوانی ام در شوره زار غم خشکیده

تو که چون جویباری چرا روی سوی این خشکیده نمی کنی

هدفم گم گشته

چون بیراهه ای در دل صحرا تنها مانده ام

توکه مرامت رفتن است چرا

بر این بیراهه گذر نمیکنی

سینه ام پر از شرح درد است

وز غمت این فزونیست مرا

چرا نمی آیی و این شرح مختصر نمیکنی

شعرم سخن کوچه و بازار شد

تو که مقصود منی چرا

گوش به این پروانه ی پرپر نمی کنی

زین سخن با تو مرا بسیار است

لیک بی فایده است

چرا که تو چون سنگی و زمیخ سخنم

 قبول اثر نمی کنی